Lugo, 1906- Pontevedra, 2001
  • Biografía
  • Audios (1)
  • Videos

Amalia tiña trinta anos e estaba embarazada da quinta filla cando quedou viúva de Alexandre Bóveda, fusilado na Caeira o 17 de agosto de 1936. Nunha das últimas noites que pasaran xuntos, Amalia espertou chorando. Soñara que un soldado o mataba. El quitoulle importancia: “Quen ía querer facerme dano a min?”. Pero era un dos máis destacados dirixentes do Partido Galeguista e o principal responsable da defensa do Goberno Civil tras o golpe de Estado, e o fascismo non tivo clemencia. Converteuse no segundo fusilado da cidade, tras o xefe das milicias Jacobo Zbarsky.

Amalia vestiu de negro pero non tivo tempo de facer o dó. Acabou a carreira de Maxisterio que empezara estando solteira e para gañar uns cartos púxose a dar clases nun local alugado en Méndez Núñez mentres preparaba as oposicións. Finalmente quitou as de Facenda e para que a súa descendencia estudase tivo que separarse dela. Os dous nenos e as tres nenas ingresaron en internados en Madrid, lonxe dunha Pontevedra na que a familia ficou marcada. Unha coñecida chegou a cuspir no velo de loito de Amalia ao berro: “Aí vai a muller dun asasino!”.

Apenas falaba coas criaturas do que pasaba pero un verán de vacacións na súa casa de Andurique, cando a filla póstuma cumprira sete anos, xuntáronse e explicoulles que fora por amar a Galiza que mataran o seu Alexandre.

Autora: Montse Fajardo

Esta é unha biografía resumida, a completa pódese encontrar no PDF descargable. Tamén existe un tríptico sobre Amalia Álvarez.

Biografías Relacionadas
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email